Kathy | Rozdział 1

Stoję za kulisami. Tak, moje marzenia w końcu się spełniły. Wyjechałam w swoją pierwszą trasę koncertową.

- Kelsey, masz pięć sekund- usłyszałam głos menadżera.

Wzięłam do ręki mikrofon, stanęłam na schodkach.

Usłyszałam muzykę, zaczęłam śpiewać i weszłam na scenę.

Turned my back to the door
Feel so much better now
Don't even try any more
Nothing left to lose
There's a voice that's in the air saying "don't look back, nowhere"
There's a voice that's always there

And I'll never be quite the same as I was before this
Part of you still remains though it's out of focus
You're just somewhere that I've been
And I won't go back again
You're just somewhere that I've been…

-Kelsey- poczułam szarpnięcie na swoim ramieniu.

Spojrzałam na moją przyjaciółkę pytającym wzrokiem.

- Masz zaśpiewać- wyszeptała i wskazała głową na scenę.

Co to, to nie. Ja nie zamierzam śpiewać. Nie publicznie. Nie przed klasą. Nie przed nauczycielem

- Santiago- usłyszałam głos Pablo-  Twoja kolej.

Przełknęłam głośno ślinę. Wstałam z krzesełka i weszłam na scenę.

Usłyszałam muzykę do piosenki. Zaczęłam niepewnie śpiewać.

It's the boy you never told I like you
It's the girl you let get away

-Ja nie mogę- powiedziałam.

Zbiegłam ze sceny, a następnie wybiegłam z klasy.

                Wyszłam przed budynek.

Dlaczego muszę śpiewać, nawet jeśli tego nie chcę? Mam lęk przed śpiewaniem publicznie ale w taki sposób nie zamierzam go pokonać.

Usiadłam na murku tuż przy ogrodzeniu.

- Kelsey!- usłyszałam głos.

Podniosłam głowę, zobaczyłam obok siebie Eddiego. Jego mi tu tylko brakowało.

- Dlaczego wybiegłaś?- zapytał.

Tak, to najgorsze. Zna mnie od piaskownicy a mimo to nadal uwielbia udawać, że o niczym nie wie.

- Nie udawaj- szepnęłam.

Zaśmiał się pod nosem, zajął miejsce koło mnie.

- Musisz próbować, kiedyś Ci się uda

- Ale ja nie chce. Wiem, że jeśli chcę śpiewać powinnam to zrobić. Powinnam pokonać swój lęk, ale nie oszukujmy się… nigdy mi się nie uda- wyszeptałam ostatnie słowa łamliwym głosem

- Ej… nie płacz- przytulił mnie do siebie- Wstawaj, wiem co Ci pomoże

Wstaliśmy w tym samym czasie.

- Koszykówka?- zapytałam

- Jasne- przytaknął.

                Weszliśmy z piłką na boisko.

-  Jeden na jednego?- zapytałam

- Z Tobą boję się grać Kels.

- Może powinnam iść do szkoły sportowej? W końcu nie mam tremy przed bieganiem- zaśmiałam się.

[ Tak wiem co powiecie… badziewie. Ale odwykłam od pisania pierwszoosobowo. Takie czasy xd Ale w końcu coś napisałam i brawa dla mnie :P Rozdział dedykuję Karolce, jeśli to czyta.]